Week van de hoogbegaafdheid
“Ik weet niet hoor, of ik hoogbegaafd ben. Ik herken mij wel in het zijnsluik (perfectionistisch, sensitief, kritisch ingesteld), maar echt super slim, dat ben ik niet.”
Lees hieronder twee ervaringsverhalen.
Of scroll nog verder naar beneden voor mijn eigen verhaal.
Wanner als we niet meer zo bang zijn...
Een vrouw van 32 komt bij mij voor een sessie. De aanleiding is dat ze veel spanning voelt als het gaat om de vriendschappen van haar dochter. Met de beste bedoelingen, merkt ze zelf op dat ze haar dochter pusht om met anderen af te spreken. Daarnaast voelt zij zich alleen een somber, wanneer het haar dochter niet lukt om een speelafspraak te maken. De teleurstelling van haar dochter op dat moment, vindt zij heel moeilijk om te zien.
Tijdens de sessie komt ze erachter dat de gevoelens die zij ervaart, zijn ontstaan in haar eigen kindertijd. Op een moment dat zij zich op het schoolplein heel eenzaam voelde. Die oude pijn, veroorzaakte de over bezorgdheid als het om haar dochter ging.
Het resultaat van de sessie? De moeder merkt dat zij het wel of niet afspreken met andere kinderen, veel meer bij haar dochter kan laten. Ze betrapt zich er zelfs op dat ze het gevoel van teleurstelling bij haar dochter niet meer als iets heel ergs ziet, maar als een moment om van te leren. Na een aantal maanden merkt ze daarnaast dat haar dochter ook minder gespannen met speelafspraken omgaat. “Misschien wel omdat mijn dochter ziet dat ik ontspannen reageer. Dan wordt het voor haar ook niet zo groot.”
Deze vrouw heeft haar grote kwaliteit om op zichzelf te kunnen reflecteren nu zonder angst ingezet om haar gedrag te veranderen.
Wanneer er weer ruimte ontstaat. ....
Een vrouw van 41 heeft zo’n vol hoofd, dat ze oververmoeid is. Ze piekert enorm wanneer ze eigenlijk wil slapen en ze moet moeite doen om haar hoofd boven water te houden.
Tijdens meerdere sessies, komen we erachter dat haar hoofd zo vol zit door de angst om fouten te maken. Voornamelijk het gevoel dat iemand boos op haar zou kunnen worden, maakt dat zij er alles aan doet dit te voorkomen. We komen tijdens de sessie uit bij haar kindertijd. Op een moment waarop zij iets fout deed en een volwassene haar hier met een boze blik en toon op aansprak. Haar sensitiviteit op die leeftijd in combinatie met ‘het goed willen doen’, hebben ervoor gezorgd dat ze vanaf die tijd extra alert werd op het maken van fouten.
Het resultaat van de sessie? In slaap vallen gaat veel gemakkelijker. Gesprekken die deze vrouw overdag gevoerd heeft, passeren niet constant de revue. Daarnaast merkt ze op dat ze er makkelijker mee om kan gaan als een collega haar ergens op aanspreekt. Ze wordt dat niet overvallen door de angst om het fout te doen, maar kan bij zichzelf nagaan of ze het eens is met deze collega. Of ze iets kan met de feedback, of dat ze het er misschien niet mee eens is. Dit zorgt ervoor dat ze zich langzaamaan steeds beter durft uit te spreken op haar werk.
De vrouw heeft haar kritische ingesteldheid om kunnen zetten naar een meer realistische kijk, waarbij haar mening net zo belangrijk is als die van een ander.
Dat de kennis over hoogbegaafdheid de laatste jaren een vogelvlucht genomen heeft, is een feit.
Net als het feit dat voor veel ouders van kinderen bij wie hoogbegaafdheid wordt vastgesteld, verschillende puzzelstukken over henzelf op zijn plek vallen.
Ook bij mij thuis wordt de afgelopen jaren weleens het gesprek gevoerd van wie onze dochter haar hoogbegaafdheid misschien heeft.
Ja, mijn man en ik herkennen ons (deels) ook wel in de zijnskenmerken. Ja, hoogbegaafdheid komt in beide kanten van de families voor.
“Wil jij je ook laten testen, zodat je het weet?” wordt mij wel eens gevraagd.
Om eerlijk te zijn, hoeft dat voor mij niet. Een paar jaar geleden zou dat anders geweest zijn. Toen worstelde ik enorm met de zijnskenmerken.
Ik was voortdurend gezichten aan het scannen als ik met meerdere mensen in een ruimte was.
Ik was bang om fouten te maken.
Ik was bang om het niet goed te doen voor een ander.
Ik wist niet wat mijn eigen mening was, omdat ik druk was anderen te pleasen.
Ik voelde mij maar een buitenbeetje, een rare.
Ik had enorm veel zelfkritiek.
Ik kan mij goed voorstellen, wanneer je als ouder te horen krijgt dat jouw kind hoogbegaafd is en jij zelf ook zo veel last hebt van de verschillende kenmerken, dat je wilt weten of hier bij jouzelf ook de oorzaak ligt. Zodat je misschien eindelijk jezelf beter gaat begrijpen.
En toch denk ik niet dat dit je uiteindelijk kan helpen bij het wegnemen van de angsten die je hebt opgebouwd in je kinderjaren. Dat het dan nog steeds hard werken blijft om met je zelfkritiek en faalangst om te gaan. Dat een gevoel van eenzaamheid of het gevoel anderen te moeten pleasen, blijft bestaan.
In 2020 heb ik met deze angsten afgerekend met behulp van de Brein Regie Methode. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn dochter, ben ik ontzettend dankbaar voor het resultaat van dit traject. Ik kan mijn dochter nu ondersteunen in haar pad om zichzelf te leren kennen, zonder dat ik de pijn uit mijn jongere jaren op haar projecteer.
En daarom sta ik in deze ‘Week van de hoogbegaafdheid’ op de barricade. Omdat ik het andere volwassenen met (een vermoeden van) hoogbegaafdheid gun om ook de zeer begrijpelijke angsten los te laten, die zij zich als kind hebben aangeleerd om mee te kunnen doen met de rest.
Ik geef voorbeelden van moedige klanten van mij, die het aandurfden om met deze angsten af te rekenen, zodat zij hun zijnskenmerken positief kunnen inzetten.