Perfectionisme komt voor uit angst. Om iets niet goed genoeg te doen. Niet goed genoeg te zijn. Voor anderen. 
Of?...Voor jezelf? Zijn het jouw eigen stemmen die dat zeggen? Uit angst. 

Door tijdens een dieptesessie op te sporen wanneer deze diepgewortelde angst in ontstaan en dit gevoel van angst op te ruimen, kun jij jouw perfectionisme laten varen. 
Tenminste, op de momenten waarop het tegen je werkt. 
Op de andere momenten, zet jij jouw oog voor detail nu in, om het beste uit een product, ontwerp of les te halen. 

Zelfreflectie kan een prachtige kwaliteit zijn. Als je het eerlijk toepast tenminste. Wanneer je alleen reflecteert op wat er mis ging (in het verlengde van jouw perfectionisme) is dit alles behalve eerlijk. Maar wat kan het moeilijk zijn om gedachten positief om te buigen. Dit komt door het onderliggende gevoel van schuld of schaamte, ontstaan in jouw kinder- of tienerjaren, omdat jij toen al wel veel van de wereld begreep, maar door jouw levenservaring nog niet altijd kon plaatsen dat niet alles binnen jouw cirkel van invloed ligt. Als dit gevoel van schuld of schaamte je niet meer in de weg zit, zou je dan milder naar jezelf kunnen kijken? Kun je dan eerlijk reflecteren, om ervan te leren?   

Stel je voor dat je als kind intens waarneemt met jouw zintuigen en jij al op zeer jonge leeftijd emoties van anderen kunt herkennen. Een bijzondere kwaliteit. Echter is het voor zeer jonge kinderen nog heel moeilijk om die waarnemingen te filteren. Om te kunnen bepalen of jij iets met die emotie te maken hebt. Dat kan voor angstige gevoelens zorgen. 
Of voor een groot verantwoordelijkheidsgevoel. (Als iedereen zich fijn voelt en ik daarvoor zorg, hoef ik die angst voor nare emoties niet te voelen.) 
Zou je zonder die angst jouw kwaliteit kunnen inzetten om anderen te helpen en steunen, zónder dat jij het gevoel hebt verantwoordelijk te zijn voor het welzijn van die ander? 

Knijp jij wel eens een oogje dicht? Of is dat niet eerlijk en hoort alles te gaan volgens de afgesproken regels? 
Onrechtvaarheidheidsgevoel kan een gevoel van irritatie, frustratie en boosheid opwekken. In een discussie wil jij heus jouw gelijk niet halen. Je wilt gewoon dat de ander jou begrijpt! 
Hoe zou het zijn, als het gevoel van irritatie en frustratie minder aanwezig zou zijn? Zou je dan rustiger in gesprek kunnen gaan? Makkelijk uit je woorden kunnen komen? 

Zou jij jouw gevoel voor rechtvaardigheid dan kunnen inzetten om te bemiddelen, wanneer anderen een discussie of ruzie hebben? Jij kunt beide kanten goed beredeneerd belichten.